Итар пејо и турчинот

Спечалил Пејо некое време и маска и со гордост тргнал и тој на пазар со жито како Мариовците чорбаџии.

Арно ама, и маската како стопанот – била улавка. Клоцала, касала, а најголемата маана и била таа, како на сите маски, што не се водела.

Ја дотерал некако Пејо до некаде и ја фатил за огламникот да ја води.

Но таа толку се тегнела што просто морал да ја влечка по него.

My се здодеало и почнал на глас да ја колне:

– Муууууц, волкот да те изеде, да рече господ златен да се потурчиш.

Влечкал така, колнел, но назад од гордост не се завртувал.

Кога навртел долу во полето, го настигнале некакви Турци и незабележливо му се приближиле одзади.

А Пејо се си вика: „Муууууц, волкот да те изеде, да рече господ Турчин да се сториш”.

Го слушнале Турците и полека – полека ја изоглавил еден маската, а другите ја отерале на друга страна сосе жито.

Турчинот што ја изоглавил маската, си го наврел огламникот на вратот, и откако видел дека маската ја отераа другарите, почнал толку да затегнува назад, што Пејо морал да се сврти.

И кога погледнал – што да види.

Неговата маска навистина се претворила во Турчин.

Translate »